‘Diepgaand, meerduidig, diepmenselijk en ontroerend’ - Ons Erfdeel over Miriam Van hee, winnares van de Ultima voor de letteren

‘Diepgaand, meerduidig, diepmenselijk en ontroerend’ - Ons Erfdeel over Miriam Van hee, winnares van de Ultima voor de letteren

De scherpte waarmee Van hee schijnbaar onbeduidende taferelen observeert, maakt elk gedicht tot een intrigerende schets. Vaak gaat het om de verwondering over wat te zien is als je aandachtig kijkt. Ze heeft een scherp oog voor de kleine bijzonderheden die ons in het dagelijkse leven dreigen te ontglippen.

Dat staat in het verslag van de jury die gisteravond de Ultima (Vlaamse Cultuurprijs) voor de letteren toekende aan dichteres Miriam Van hee. Haar recentste dichtbundel, Als werden wij ergens ontboden (2017), wordt geroemd als een onmiskenbaar hoogtepunt in Van hees unieke, enigszins verstilde oeuvre”.

Hierna vind je een overzicht van de vele stukken die Ons Erfdeel wijdde aan de verzen van Van hee.

 

Miriam Van hee in Ons Erfdeel

Het poëtische oeuvre van Miriam Van hee werd meermaals bekroond en is ook ruim aan bod gekomen in Ons Erfdeel. Hierna volgt een overzicht van de artikelen over haar werk. Alle teksten zijn, op één na, integraal online te lezen.

Thuiskomst (2018)

Bram Lambrecht noemt de gedichten in de recentste bundel, Als werden wij ergens ontbodendiepgaand, meerduidig, diepmenselijk en ontroerend”, en roemt Van hees klassieke, duurzame dichterschap, dat na bijna vier decennia niets van zijn kracht heeft verloren”. Zijn recensie van verschijnt in het tweede Ons Erfdeel-nummer van 2018 (mei).

De meegaande grond onder de dennen (2013)

Een recensie van de bundel Ook daar valt het licht door Anne Marie Musschoot: “Van hee zoekt woorden die het licht interpreteren, die concrete dingen vastleggen tegenover de abstracte, onvatbare tijd.” Lees hier de volledige recensie

Gevaarlijke gedichten (2002)

Bespreking van de bundel De bramenpluk door Jean-Pierre Rondas. Lees hier de volledige tekst.

Fluisteren uit zelfbehoud (1999)

Recensie van de verzamelbundel Het verband tussen de dagen. Gedichten 1978-1996 door Yves T’Sjoen: “Juist het ontbreken van klemtonen en een overrompelende beeldenvloed heeft voor een heel eigen schriftuur gezorgd. Ook fluisteren kan immers indrukwekkend zijn. Van hee fluistert uit zelfbehoud, uit weerbaarheid tegen gemis en tekort.” Lees hier de volledige recensie.

Om ergens niet te zijn (1993)

Bespreking van de bundel Reisgeld door Hugo Brems: “Daarover gaat het de hele tijd in het werk van Miriam Van hee: weggaan en terugkomen, veranderen en blijven, ontsnappen maar vastzitten, kijken naar wat elders gebeurt, iets zien maar niet weten wat beter is om te zien, verlangen ‘om ergens niet te zijn’. (…) Dat is allemaal niet nieuw, de halve wereldliteratuur gaat daarover. Bijzonder is alleen de verstilde, buitengewoon geraffineerde manier waarop dat in deze gedichten vorm krijgt.” De volledige tekst vind je hier.

Een aarzeling tussen zwijgen en spreken (1988)

Een beschouwing over het oeuvre van Miriam Van hee tot dan toe: Het karige maal (1978), Binnenskamers en andere gedichten (1980), Ingesneeuwd (1984) en Winterhard (1988). Anne Marie Musschoot schrijft onder meer: “Het poëtische wereldbeeld van de Gentse slaviste Miriam Van hee (°1952) wordt gekenmerkt door een geheel eigen toon en thematiek. In haar jongste dichtbundel, Winterhard, wordt de coherentie van dit beeld bevestigd en verdiept, niet wezenlijk veranderd.” Hier kun je de integrale tekst lezen.

Schuin tegen het sneeuwen in (1985)

Recensie van de bundel Ingesneeuwd door Stefaan Evenepoel: “Ingesneeuwd zien de gewoonste dingen er ook anders uit, soms intriest mooi.” De volledige recensie staat hier.

Foto © Koen Bauters

Blijf op de hoogte

Abonneer je op de RSS-feed