Anton van Wilderode (1918-1998) herdacht met bloemlezing ‘Weemoed mijn wereld’ en diverse activiteiten

Anton van Wilderode (1918-1998) herdacht met bloemlezing ‘Weemoed mijn wereld’ en diverse activiteiten

Want alle reizen zijn benaderingen
van iets onvindbaar liefs dat in de bocht
halfweegs het leven, als de dierste dingen,
verscholen blijft en tevergeefs gezocht.

‘Landschap der ziel 4’ uit de bundel Het land der mensen, 1952

 

 

 

 

Honderd jaar geleden, op 28 juni 1918, werd in Moerbeke-Waas, de dichter, priester-leraar, classicus en vertaler Anton van Wilderode (pseudoniem van Cyriel Coupé) geboren. Twintig jaar geleden, op 15 juni 1998, overleed hij in Sint-Niklaas. Dat maakt van 2018 een jaar waarin Anton van Wilderode op diverse wijzen wordt herdacht.

Weemoed mijn wereld (Uitgeverij P) is een thematische bloemlezing uit Van Wilderodes gebundelde verzen. In een selectie van honderd gedichten tekent Patrick Lateur de lijnen uit van de verwantschap tussen leven en werk van Anton van Wilderode.

Het heimwee naar alles wat hem bond aan huis, dorp en land gaat hand in hand met het verlangen naar de overoever die hem wacht. Maar tussen weemoed en verlangen sluimert een intens geluk dat de dichter vond in God en mensen, en dat hij uitdrukt in sensitieve verzen vol geuren, geluiden en kleuren.

Weemoed mijn wereld wordt op vrijdag 1 juni om 20 uur gepresenteerd in het Stadhuis van Sint-Niklaas, de stad waar Van Wilderode jarenlang lesgaf aan het college. Inschrijven kan hier.

Burgemeester Lieven Dehandschutter leidt de avond in, Patrick Lateur licht zijn selectie toe, en dichteres Annemarie Estor leest gedichten van Van Wilderode.

 

Laudatio van Lanoye

Tom Lanoye, de bekendste oud-leerling van priester-leraar Van Wilderode, houdt een laudatio in Sint-Niklaas. In zijn roman Kartonnen dozen vereeuwigde Lanoye de man die hem met Claus en Lucebert tot vervoering bracht, al met een plagerig, maar dankbaar portret:

Marlon Brando op het einde van zijn carrière, zo’n man komt de klas binnen en leest voor uit de wereldliteratuur en je weet: over vijftig minuten begint het weekend, maar iedereen was muisstil en vol aandacht.

Lanoye laat overigens geen gelegenheid voorbijgaan om het over zijn oud-leraar te hebben, zoals in Vrij Nederland in 2006, in 2016 op de Vlaamse Radio 1, of onlangs nog in Tertio, in een dubbelinterview met bloemlezer Patrick Lateur.

Van Wilderode was ook de man die de dichters Paul Snoek en Erik Spinoy poëzie leerde lezen. Schrijver-journalist Chris de Stoop en dichter Dirk Van Bastelaere kregen eveneens les van hem.

Een beroemde fan van Anton van Wilderode is Herman Van Rompuy, de eerste voorzitter van de Europese Raad. Hij schreef een voorwoord bij de wetenschappelijke uitgave (2010) van Van Wilderodes debuutbundel De moerbeitoppen ruischten (1943), en sprak ook op de presentatie ervan.

 

De achterkant van de wolken

Ook in Sint-Niklaas is nog tot en met 17 juni de expositie De achterkant van de wolken te zien, met  foto’s van Nico Cerri (Lucca, Italië) die werden geïnspireerd door de verzen van Anton van Wilderode.

 

Deze tentoonstelling reist nadien door naar de bibliotheek van Van Wilderodes geboortedorp Moerbeke-Waas, dat vaak in zijn poëzie opduikt.

Voor meer activiteiten in het herdenkingsjaar ‘100 & 20’ kun je terecht op de website van Anton van Wilderode en op de bijbehorende Facebook-pagina. Sinds de zomer van 2017 verschijnt er ook een uitgebreide nieuwsbrief met vaak unieke informatie uit Van Wilderodes rijke archief.


Anton van Wilderode in Ons Erfdeel

Het veelzijdige en omvangrijke oeuvre van Van Wilderode (dichtbundels en vertalingen, essays en toespraken) kwam vaak en reeds vroeg aan bod in Ons Erfdeel: al in de eerste vijf jaargangen (late jaren vijftig, vroege jaren zestig) stonden gedichten van Van Wilderode.

Later werden zijn individuele bundels en verzamelde gedichten besproken, en schreef hij ook zelf een paar stukken. Hieronder geven we een beknopte selectie van de belangrijkste stukken. Een overzicht van alle Van Wilderode-stukken uit Ons Erfdeel vind je hier.

Als poedersneeuw ligt poëzie, een bespreking van het volledige dichtwerk door Joris Gerits (2000)

Recensie van de bundel Het oudste geluk (1996)

Recensie van Poedersneeuw (1991)

Anton van Wilderode herlezen, ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag (1988)

Anton van Wilderode over de bundel Boergondische Suite van Rudolf van de Perre (1987)

Anton van Wilderode over André Demedts (1985)

Recensie van de bundel De overoever (1982)

Het land van de wortelstok, een biografische benadering van Van Wilderodes poëzie door Lieven Rens (1980)

Bespreking van Van Wilderodes Vergilius-vertalingen (1979)

Recensie van de bundel Dorp zonder ouders (1979)

 

Tot slot een vers dat in Weemoed mijn wereld is opgenomen, ‘Geluk’ uit de bundel Buitengaats, 1996:


De juniavond windloos en bladstil
een tas van groen die niet bewegen wil,
oudgoud de zon weldadig in de kruinen.
Niets dat gebeurde en niets meer op til

Blijf op de hoogte

Abonneer je op de RSS-feed