Kunsttriënnale Beaufort 2018: helemaal nieuw en net als vanouds

Kunsttriënnale Beaufort 2018: helemaal nieuw en net als vanouds

Tijdens de zesde editie van Beaufortde kunsttriënnale aan de Belgische kust, komen twee thema’s bovendrijven: monumenten en ecologie. Let op voor de gefingeerde mutantenworm!

Door Dorothee Cappelle

De kunsttriënnale Beaufort is aan zijn zesde editie toe. De vorige kreeg bakken kritiek over zich heen en leek in zijn voortbestaan bedreigd, de huidige editie krijgt meer krediet.

De kernwoorden waar de triënnale zich van bij het prille begin achter schaart, zijn dezelfde gebleven: hedendaagse kunst, monumentaal, toegankelijk en – uiteraard – kust.

Met dat ‘toegankelijk’ liep het in 2015 behoorlijk mis. In de media werd moord en brand geschreeuwd over de te hermetische kunstwerken, de slechte communicatie, het gebrek aan inspraak bij de kustgemeenten, het veel te hoge kostenplaatje en dies meer.

En dan was er nog de politieke herschikking: sinds de vorige editie is het cultuurbeleid van de Provincie West-Vlaanderen – van meet af aan trekker van Beaufort – fel ingedijkt. De strubbelingen kregen bijgevolg meer aandacht dan de openluchttentoonstelling zelf.

Het tij moest gekeerd. Enter: een nieuwe curator en een nieuwe organisatie.

Performance Panic Fear Of Standing Still / Theater aan Zee

De kaart van het publiek

Als curator werd voor de jonge Heidi Ballet (°1979) gekozen. De inhoudelijke uitwerking van Beaufort is dus niet langer in handen van het Oostendse Mu.ZEE. Ballet werkt vanuit Brussel en Berlijn, en is gepokt en gemazeld in de internationale kunstwereld.

Vorig jaar nog was ze cocurator van de Lofoten Biennale (LIAF) in Noorwegen. In 2016 maakte ze tentoonstellingen voor Jeu de Paume in Parijs, het Musee d’Art Contemporain in Bordeaux en het Contemporary Art Centre in Vilnius.

Ook de vzw Ku(n)st van intendant Jan Moeyaert, die de praktische uitwerking van de triënnale sinds jaar en dag voor zijn rekening nam, werd bedankt voor bewezen diensten. Dit jaar is het de beurt aan Westtoer, het toerismebedrijf van de Provincie West-Vlaanderen.

Daarmee wordt resoluut de kaart van het publiek getrokken. Beaufort moet zoveel mogelijk mensen naar de Belgische kust lokken.

Stief De Smet, Monument for a Wullok, 2018

De zee als verbindend element

Negen kustgemeenten schaarden zich achter Beaufort 2018, Blankenberge is afgehaakt en doet nu zelf iets rond actuele kunst (met Nick Ervinck). In samenspraak met de gemeenten en de kunstenaars werkte Ballet een programma uit waarin de zee opnieuw een centrale plek krijgt en dus niet langer louter als decor fungeert. In het persbericht duidt Ballet de keuze als volgt:

In Beaufort wordt de zee belicht als een plek die onbeheersbaar is en ons tegelijk verbindt met de rest van de wereld. Iedere deelnemende kunstenaar komt uit een land dat grenst aan een zee.

Een beetje makkelijk – durven we simplistisch zeggen? – maar als je een breed publiek wilt bereiken, werkt het wel.

Al is de zee niet het centrale thema van Beaufort 2018. De zee is een spil, een verbindend element. De zesde editie kreeg aanvankelijk zelfs geen echt thema mee. In de loop van de gesprekken kwamen weliswaar twee zaken bovendrijven: monumenten en ecologie.

Het tweede thema is brandend actueel. Wie is niet op de hoogte van de stijgende zeespiegel, de plasticsoep in de oceanen of de extreme weersomstandigheden die tsunami’s veroorzaken?

Dat Beaufort 2018 op ecologische vraagstukken inspeelt, is slim. Niet alleen omdat het zeker publiek aanspreekt, maar ook omdat het kunstenaars niet neerzet als de wereldvreemde kwasten waarvoor de goegemeente hen nog (te) vaak aanziet, maar als mensen die met beide voeten op de hedendaagse aarde staan.


Katja Novitskova, Earth Potential, 2017

Invasieve exoten

In Zeebrugge, bijvoorbeeld, laat Rotor je proeven van invasieve exoten. In Bredene ontpopt de Estse Katja Novitskova zich dan weer tot een poëtische onderzoeker, zowel met de gefingeerde mutantenworm van Pattern of Activiation (Mutants) als met de echte wormen uit de Earth Potential-fotoreeks.

Beaufort 2018 is nog te bezoeken tot en met 30 september. Er zijn negentien werken van achttien kunstenaars.

In de marge van Beaufort kun je een kunstig menu degusteren in negen restaurants onder de noemer Koken is kunst (denk aan het voormalige Met kunst aan tafel); is er een duurzame kledinglijn gelanceerd waarvan de opbrengst naar onderzoeksprojecten van het Vlaams Instituut voor de Zee gaat; zijn er speciale activiteiten voor gezinnen en jongeren én kun je kiezen uit een reeks toeristische formules.

Bijna voor elk wat wils dus, net zoals vroeger. Tenzij u van een artistiek-intellectuele uitdaging houdt, dan zoekt u best een teletijdmachine.

Rotor, Who’s Eating the Chinese Mitten Crab, 2018

Blijf op de hoogte

Abonneer je op de RSS-feed