Manu Ruys (1924-2017)

Manu Ruys (1924-2017)

Manu Ruys is op 93-jarige leeftijd overleden. Hij was jarenlang hoofdredacteur en politiek commentator van de Vlaamse krant De Standaard. Ruys schreef ook heel wat artikelen en recensies voor Ons Erfdeel en Septentrion, voornamelijk over de Belgische (taal)politiek en de Vlaamse Beweging. De belangrijkste kun je lezen in dit bericht.

“Jarenlang was hij het geweten en het uithangbord van De Standaard”, schrijft politiek journalist Bart Brinckman vandaag in die krant over Manu Ruys in een in memoriam met als titel ‘De machtigste politicus van zijn tijd’. “Met een bang hart keken politici uit naar zijn commentaar, de fiere rechterkolom op de voorpagina die carrières maakte en kraakte.”

In diezelfde krant haalt oud-journalist Hugo De Ridder herinneringen op aan zijn collega onder de titel ‘Mijn vereerde leermeester’: “Hij kende de kracht van de goed geformuleerde zin en het understatement. Hij was erom bekommerd de democratie niet te schaden, de tegenstellingen niet te doen escaleren, regeringen een kans te geven, het Vlaamse belang veilig te stellen.”

Manu Ruys in Ons Erfdeel

Zijn Vlaamse gezindheid – “onverdroten steunde Ruys die Vlaamse ontvoogding”, schrijft Brinckman – komt ook naar voren uit de vele stukken die hij schreef voor Ons Erfdeel en Septentrion.

Zijn eerste bijdrage, uit 1969, heeft als titel ‘Europese droom en Vlaamse realiteit’ en gaat over “de noodzaak “eerst Vlaanderen in België te vernieuwen en daarna klaar te staan voor Europa… Het is de dwingende eis van de realiteit. En die realiteit is belangrijker dan de droom”. Een van zijn laatste teksten voor Ons Erfdeel, ‘Van Vlaams-België naar Vlaanderen in Europa’ uit 2000, pikt die draad weer op.

In 1993 schreef Ruys een uitgebreide analyse van de vierde staatshervorming, die toen net van België een federale staat had gemaakt. Zijn conclusie? Dat de hervorming van de staat nog niet af was. Vlaamse onafhankelijkheid, zo schrijft Brinckman in De Standaard, was voor Ruys immers geen taboe en kon voor hem zonder Brussel. In 1995 formuleerde hij in Ons Erfdeel een zevental vuistregels, die volgens hem in de relatie tussen Brussel en Vlaanderen gehanteerd zouden moeten worden.

In 1996 reageerde Ruys op een scherp stuk van Ons Erfdeel-redacteur Jo Tollebeek, die nog weinig vitaliteit waarnam in de Vlaamse Beweging. Ruys besloot dat als België verder zal evolueren in confederale richting, een democratisch reflecterende Vlaamse Beweging kan meehelpen bij de beslissende oriëntering. Lees Ruys’ reactie hier (even scrollen tot bij de tussentitel ‘Het staat niet stil’).

Le style, c’est l’homme

Voorts besprak Ruys voor Ons Erfdeel de memoires van de christendemocratische politicus Leo Tindemans, de Encyclopédie du Mouvement Wallon, een boek over de collaboratie tijdens de Tweede Wereldoorlog en een geschiedenis van de Belgische taalpolitiek.

Manu Ruys publiceerde ook zelf een reeks boeken over de Belgische politiek. Een daarvan, Achter de maskerade. Over macht, schijnmacht en onmacht, is in Ons Erfdeel besproken door Marc Hooghe

In 2000, tot slot, recenseerde huidig hoofdredacteur van Ons Erfdeel vzw Luc Devoldere Ruys’ autobiografische boek Een levensverhaal. Devolderes slotzinnen:

Op het eind van zijn boek vertrouwt de man met ‘correct afgeschermde en harmonisch geordende privacy’ erop dat de jongeren ‘die in de storm van de veranderingen groot worden, op hun beurt zullen ontdekken, hoe aangenaam het is niet toe te geven aan het onaanvaardbare’. Ruys-zinnen. Le style, c'est l'homme.

Blijf op de hoogte

Abonneer je op de RSS-feed