Walter van den Broeck in Ons Erfdeel

In 2016 is schrijver Walter van den Broeck 75 geworden. Ons Erfdeel levert graag een literaire bijdrage aan deze verjaardag. Onder de foto (© Koen Broos) vind je een overzicht van alle artikelen over Walter van den Broeck uit ons rijke archief. De teksten zijn integraal online te lezen.

 

De vreemdelinge (2015)

Joris Gerits omschreef deze roman in Ons Erfdeel 4/2015 als “een vrolijk-somber boek (…) over boekenliefde en liefdesverdriet, over oud worden in een wereld die op weg lijkt naar het einde”. Lees hier de volledige recensie.

Terug naar Walden (2009)

In 2009 kreeg deze roman volop lovende recensies, en daar sloot Ernst Bruinsma zich in Ons Erfdeel 1/2010 bij aan: “Terug naar Walden is opgezet als een flitsende, rapsodische vertelling over barmhartigheid, of juist een gebrek daaraan, en al te menselijke hoogmoed. Er komt een enorme stoet van personages langsstuiven, sommige fictief, andere weer niet, zoals de luchtballonvaarder Steve Fossett. Deze stoet wordt door Van den Broeck uiterst doeltreffend in enkele alinea’s neergezet, op een wijze die enigszins doet denken aan Philip Roth.” Lees hier de volledige tekst.

De beiaard en de dove man (2004)

Minder enthousiast was Bert Van Raemdonck over deze roman, waarin Van den Broeck afrekent met zijn vader. “Of dat ook een sterke roman heeft opgeleverd? Helaas.” Lees hier de recensie.

Op gelijke voet. Brief aan cultureel Vlaanderen (2003)

Ook Patrick Stouthuysen was in 2003 kritisch voor Van den Broeck, die met Op gelijke voet een essay over cultuur(politiek) in Vlaanderen schreef. Stouthuysen juicht het idee toe, “alleen is na lectuur niet echt duidelijk waar Van den Broeck naartoe wil. Dat heeft met twee dingen te maken: zijn systematische weigering om namen te noemen en, vooral, de hoogst merkwaardige en onhoudbare tegenstelling tussen stedelijke en provinciale cultuur waaraan hij zijn analyse ophangt.” Hier de volledige tekst.


Een lichtgevoelige jongen (2001)

In deze roman over “Cyriel, Stijn, Nest, Felix, Gerard, Lowie, Piet, Hugo en al die anderen” verwijst Van den Broeck naar de traditie van de Vlaamse vertelkunst: Buysse, Streuvels, Claes, Timmermans, Walschap, Boon, Van Aken en Claus. Recensent Bart Vervaeck vindt het “een vakkundig geschreven roman”, “die met kleine ontsporingen grote resultaten weet te bereiken”. Lees hier verder.

Verdwaalde post (1998)

Deze roman is volgens Frank Hellemans “een merkwaardig boek, omdat het een andere, romantische Van den Broeck toont”. Benieuwd hoe dat zit? Lees het hier.

Het beleg van laken (romancyclus)

Marc Reynebeau wijdt een uitvoerige beschouwing aan de vierdelige cyclus Het beleg van Laken, die hij in één adem noemt met Mulisch’ De ontdekking van de hemel, Claus’ Het verdriet van België en Brouwers’ De zondvloed. Lees hier meer.

Het gevallen baken. Het Beleg van Laken 3 (1991)

De cyclus Het beleg van Laken vormt “een kaderverhaal (…), waarmee Van den Broeck vanaf een zekere afstand zijn eigen geschiedenis kon reconstrueren, en ook een representatieve brok Vlaams verleden oproepen”, schrijft Karel Osstyn. Het derde deel, Het gevallen baken, gaat over de dood van Van den Broecks vader (zie ook de latere roman De beiaard en de dove man), die zich als een absoluut heerser gedroeg. Osstyn legt de link tussen de vader en de monarchie, een thema dat vaak opduikt in Van den Broecks werk. Hij heeft het over “een keerpunt in de cyclus” en “een bewonderenswaardige veldtocht”. Lees hier verder.

Gek leven na het bal. Het beleg van Laken 2 (1990)

Veel minder lovend was August Hans den Boef over het tweede deel van de cyclus: “een forse tegenvaller. De al dan niet autobiografische verhalen voeren veel te veel de boventoon en krijgen geen kader dat hen boven de anekdote uittilt.” De volledige tekst staat hier.

Het engagement van Walter van den Broeck (1985)

Jos Borré heeft in 1985 het literair, sociaal en politiek-ideologisch engagement van Van den Broeck geanalyseerd. Hij schrijft onder meer: “Achter de veelgeprezen originaliteit, luchthartigheid en bevattelijkheid van Van den Broecks werk gaat dus zeer gedegen realistische ernst schuil. De ruime toegankelijkheid ervan sluit de mogelijkheid van een politiek-ideologische fundering van zijn markante sociale overtuiging niet uit.” Hier staat de hele analyse.

Historische beeldvorming bij Walter van den Broeck (1985)

Ook Marc Reynebeau onderzocht in 1985 het engagement van Walter van den Broeck, maar hij richtte zich vooral op de historische beeldvorming in diens werk, in vergelijking met Claus en Boon. Van den Broeck schrijft volgens Reynebeau vaak over “de identiteitscrisis waar het moderne Vlaanderen na vier eeuwen ‘eigen’ geschiedenis in verzeild is geraakt”. Lees hier zijn volledige analyse.

Brief aan Boudewijn (1980)

Een van de bekendste werken van Van den Broeck, waaraan ook de feestelijke bijeenkomst morgen in Turnhout zijn naam ontleent, is Brief aan Boudewijn. Daarover schreef Jozef de Vos in 1980: “een heel menselijk en geestig-ironisch document”. Hier vind je de volledige recensie.

Het theater van Walter van den Broeck (1978)

Vooral de romans van Walter van den Broeck kwamen aan bod in Ons Erfdeel, maar al in 1978 schreef Jozef de Vos een uitgebreide beschouwing over die andere pijler van Van den Broecks oeuvre: theater. “De toneelwerken van Van den Broeck hebben tenminste één belangrijk kenmerk gemeen. Stuk voor stuk tonen zij zijn sterk maatschappelijk engagement, niet in de zin van pamfletachtige betweterigheid, maar van een reële bekommernis om de problemen en mensen van de wereld waarin hij leeft”, schrijft De Vos. Lees hier verder.