Marieke Lucas Rijneveld, Herien Wensink, Laura van der Haar en negen andere auteurs op longlist ANV Debutantenprijs

Marieke Lucas Rijneveld, Herien Wensink, Laura van der Haar en negen andere auteurs op longlist ANV Debutantenprijs

De longlist voor de ANV Debutantenprijs is bekend. Twaalf auteurs maken nog kans op die literaire bekroning, en drie van hen zijn aan bod gekomen in Ons Erfdeel: Marieke Lucas Rijneveld, Herien Wensink en Laura van der Haar. Eind maart wordt de longlist gereduceerd tot een shortlist van drie auteurs. Daarna kan het grote publiek beslissen wie met de prijzenpot van €7.500 gaat lopen.

 

 

 

In totaal hebben uitgeverijen tachtig boeken, verschenen tussen 1 januari en 31 december 2018, ingezonden om beoordeeld te worden door de jury. Die bestaat uit Tzum-medewerkster Miriam Piters, De Standaard-journaliste Jelle Van Riet, de Volkskrant-recensent Arjan Peters, biograaf en hoogleraar Nederlandse Letterkunde Kees Snoek (Sorbonne) en docente Erica van Buuren. Zij hebben twaalf boeken geselecteerd voor de longlist van de ANV Debutantenprijs 2019.

De voorbije twee jaar ging de prijs naar Rinske Hillen (Houtrot, verschenen bij Querido) en Lieke Kézér (De afwezigen, De Arbeiderspers).

Hieronder staan de kanshebbers voor dit jaar.

 

  • Het wolfgetal van Laura van der Haar (Podium)

In Ons Erfdeel 3/2018 schreef Maarten Dessing: “De opeenvolging van losse scènes, geschreven in de tegenwoordige tijd, geeft het boek een grote directheid. Juist het feit dat de scènes bij elkaar geen plot vormen, doet de spanning geleidelijk oplopen. De psychologische geloofwaardigheid van de personages wordt een aura van universaliteit verleend doordat er amper namen worden genoemd. En de talrijke details die een grondige research verraden, roepen de jaren 1990 levendig op, met de rages en muziek die het leven van de jeugd beheersten.”

 
  • De avond is ongemak van Marieke Lucas Rijneveld (Atlas Contact)

Lise Delabie schreef in Ons Erfdeel 3/2018 (augustus) over deze roman, die zij vergelijkt met Het smelt van Lizet Spit en ziet als een vervolg op Rijnevelds dichtbundel Kalfsvlies (2015): “(...) terwijl het debuut van Lize Spit sterk door plot gedreven is, vraagt De avond is ongemak om te worden gelezen als een poëziebundel. De roman is het logische vervolg op Kalfsvlies, met terugkerende beelden, en met dezelfde onmogelijke opdracht om het ik te bereiken.”

 

  • Kleihuid van Herien Wensink (De Arbeiderspers)

In de rubriek De Eerste Keer op de website van Ons Erfdeel schreef Dirk Vandenberghe: “Onderweg beschrijft Wensink in detail de gruwel en de waanzin van de oorlog in een bij momenten erg beeldende en zintuiglijke taal, waaruit de stank van de loopgraven en de snijdende scherpte van goedkope alcohol resoneert opwalmt.”

 
  • Een heldenleven van Persis Bekkering (Prometheus)

MappaLibri over Een heldenleven: “(...) een kunstenaarsroman (...) die niet alleen over esthetica gaat, maar ook over het leven en hoe beide onlosmakelijk met andere verbonden zijn. (…) een meer dan verdienstelijk debuut dat iets doet wat weinig andere auteurs lukt: invoelend schrijven over muziek.”

 

  • Mijn vader is een vliegtuig van Antoinette Beumer (Lebowski)

Uit een recensie op Hebban: “Beumer maakt met Mijn vader is een vliegtuig op een eigentijdse, toegankelijke manier moeilijke onderwerpen bespreekbaar. Is het beter om te vergeten wanneer de prijs die je betaalt om te herinneren wel erg hoog is? In dit rustig opgebouwd, diepgaand verhaal worden verschillende antwoorden geboden, het is aan de lezer om tot een eindconclusie te komen.”

 

  • Bloed is dikker dan water van Timo Bruijns (Lebowski)

Een Hebban-recensent: “Bruijns weet met weinig omhaal sympathie te wekken voor de naïeve Tommy, houdt de lezer in spanning of de jongen erin slaagt een toekomst voor zichzelf op te eisen. Hij bouwt zijn verhaal op met het vernuft van een Japin (Maar buiten is het feest) en directheid van een Wolkers (Terug naar Oegstgeest). Zo goed dat je je afvraagt of hier echt wel een debutant aan het werk is.”

 

  • De schaduw van Caesar van Jelle Dehaen (Houtekiet)

MappaLibri: “De schaduw van Caesar werpt mede door de vlotte verteltrant een verhelderend licht op de politieke machtspelletjes die uiteindelijk tot de moord op Caesar hebben geleid in 44 v.C. (…) De geschiedenis herdacht in een fictioneel kader, Dehaen heeft er een boeiend geheel van gemaakt.”

 

  • Moeders van anderen van Mirthe van Doornik (Prometheus)

Sylvia Witteman in de Volkskrant: “Wie schrijft over een ellendige jeugd komt al gauw in de verleiding om het leed breed uit te meten. Mirthe van Doornik doet dat gelukkig niet. Ze dist de narigheid even terloops op als haar protagonisten die ervaren (...). Dat doet ze zo geestig en ogenschijnlijk luchtig, dat de tragiek juist extra hard aankomt.”

 

  • Skydancer van Lotte Kok (Prometheus)

Tzum: “Tot in detail heeft Kok de leefwereld in de Verenigde Staten onderzocht, zodat zelfs de temperaturen correct in Fahrenheit worden uitgedrukt. Het wekt de indruk dat ze misschien niet alleen is opgegroeid met Wes Anderson, maar ook met tv-zenders als Fox Kids en Nickelodeon, die de klok rond commerciële Amerikaanse kinderseries uitze(o)nden. (…) Wat deze pastiche van de Amerikaanse clichés compleet maakt.”

 

  • Andere kamers van Bram de Ridder (Prometheus)

De Groene Amsterdammer: “In Andere kamers vind je gelukkig geen gesloten eindes, geen moralistische conclusies. De levens die worden geschetst flitsen voorbij; te vluchtig voor pathetiek, maar helder genoeg voor ontroering. (…) De diepste belevingen van anderen blijven in de verhalen van Bram de Ridder keer op keer in het ongewisse; net als in de werkelijkheid zijn ze alleen via de verbeelding te begrijpen.”

 

  • Wij, het schuim van Caro van Thuyne (Podium)

Cutting Edge: “Wij, het schuim laat zich kenmerken door een bijzonder eigenzinnige stijl. (…) Toch kun je haar eigenzinnigheid niet wegzetten als vrijblijvende spielerei, daarvoor voelen de verhalen te doorleefd aan. Van Thuyne kan trouwens personages ook kernachtig neerzetten: ‘Ze is een vrouw die doof wordt wanneer ze een goed boek leest, maar opmerkt dat mijn voetstap in de hal treurig klinkt.’”

 

  • Diepe aarde van Maria Vlaar (De Arbeiderspers)

Maria Vlaar won dit jaar al de J.M.A. Biesheuvelprijs, de eerste literaire prijs voor de beste Nederlandstalige korteverhalenbundel. De jury: “Diepe aarde bevat verhalen vol melancholie, maar ook inktzwarte dystopieën in de nabije toekomst die zodanig aanschurken tegen de actualiteit dat ze niet ondenkbaar zijn. De verhalen grijpen thematisch op elkaar terug, en overtuigen niet alleen afzonderlijk, maar ook als geheel. Daarmee eert deze bundel het genre, en blaast het nieuw leven in.”

Rester au courant

s'abonner au flux RSS