Geen Vlaamse televisie meer in Frans-Vlaanderen - Plus de télévision flamande en Flandre française

Geen Vlaamse televisie meer in Frans-Vlaanderen  -  Plus de télévision flamande en Flandre française

Is de grens tussen Vlaanderen en Frans-Vlaanderen poreuzer en onzichtbaarder geworden? Of juist niet? In een bijdrage in het jaarboek De Franse Nederlanden-Les Pays-Bas Français 2017 gaat Dirk Vandenberghe op zoek naar een antwoord op deze vraag. Zijn conclusie is dat die grens om allerlei redenen wel zeker nog bestaat. En vandaag is die barrière misschien nog een beetje groter geworden.

Sinds kort is het voor inwoners van Frans-Vlaanderen immers niet langer mogelijk om naar de uitzendingen van VRT te kijken. De VRT heeft in mei jl. namelijk beslist om niet meer uit te zenden via digitale ether televisie, het zogenaamde DVB-T-signaal. Daardoor verdwijnt het enige Nederlandstalige TV-kanaal in deze grensregio. De VRT zou 1 miljoen euro moeten investeren om dit signaal te blijven aanbieden en blijkbaar maakt nog slechts 1% van de kijkers gebruik van deze mogelijkheid. Veel toekomst ziet de VRT dus niet meer in deze techniek. Ze belooft wel om de DVB-T-kijkers een alternatief aan te bieden. Dat zullen wel betalende alternatieven zijn. Eventueel zou satelliettelevisie een mogelijkheid kunnen zijn.

Soms wordt er als alternatief ook verwezen naar de website VRT NU. Daar kan iedereen gratis de programma’s van VRT bekijken, maar dan moet je wel in België gedomicilieerd zijn. Voor de meeste kijkers in Frans-Vlaanderen biedt deze website dus geen bruikbaar alternatief. Misschien kan hier eenzelfde regeling uitgedokterd worden als deze die men voor de studenten en de docenten Nederlands in het buitenland heeft bedacht. Ook zij hebben geen domicilie in België, maar ze kunnen aan de VRT de toestemming vragen om ook gebruik te maken van VRT NU.

In 1968 pleitten Jozef Deleu en Frits Niessen er in hun boek Frans-Vlaanderen voor “de mogelijkheid [te scheppen] voor de Frans-Vlamingen om de Nederlandse uitzendingen van televisie en radio te volgen”. Vijftig jaar later bestaat deze mogelijkheid niet meer. De grens is blijkbaar weer een beetje minder poreus geworden.

 

Est-ce que la frontière entre la Flandre et la Flandre française serait devenue plus perméable et invisible ? Ou plutôt le contraire ? Dans un texte pour l’édition 2017 des annales De Franse Nederlanden-Les Pays-Bas Français, Dirk Vandenberghe tente de donner une réponse à cette question. Sa conclusion est que, pour toutes sortes de raisons, cette frontière existe encore bel et bien. Et peut-être s’est-elle même refermée un peu davantage ces jours-ci.

Depuis peu, les habitants de la Flandre française ne sont en effet plus en mesure de regarder les émissions de la VRT. En mai dernier, la VRT a décidé de ne plus émettre de télévision numérique par liaisons hertziennes terrestres, par le signal DVB-T. Cela signifie la disparition de l’unique canal de télévision néerlandophone dans la région. La VRT devrait investir 1 million d’euros pour continuer à assurer cette diffusion alors qu’il semblerait qu’à peine 1 % des téléspectateurs profite de cette opportunité. La télévision publique flamande considère que cette technique n’a plus vraiment d’avenir. Elle promet bien de proposer une solution alternative aux spectateurs DVB-T, mais il s’agira sans doute de solutions payantes. La télévision par satellite pourrait aussi être envisagée.

Parfois, l’on renvoie aussi au site web VRT NU comme alternative où tout un chacun peut regarder gratuitement les programmes de la VRT à condition… d’être domicilié en Belgique. Bref, le site web n’est pas une solution praticable pour la plupart des téléspectateurs en Flandre française. Sauf si l’on parvient à étendre un règlement du genre de celui qui a été imagnié pour les enseignants et les étudiants de néerlandais à l’étranger. Bien qu’ils n’aient pas de domicile en Belgique, ils ont la possibilité de solliciter auprès de la VRT la permission d’utiliser VRT NU.

En 1968, Jozef Deleu et Frits Niessen tenaient dans leur livre Frans-Vlaanderen un plaisoyer en faveur de « la possibilité pour les habitants de la Flandre française de suivre les émissions de la radio et télévision néerlandophones ». Cinquante ans plus tard, cette possibilité n’existe plus. Il semblerait que la frontière soit devenue un peu moins perméable.