Hermine de Graaf (1951-2013)

Vorige week al raakte bekend dat de Nederlandse schrijfster Hermine de Graaf is overleden. Ze werd 62 en was al geruime tijd ziek.

De Graaf debuteerde in 1984 met Een kaart, niet het gebied, een verhalenbundel waarvoor ze de Geertjan Lubberhuizenprijs kreeg. Meteen besloot De Graaf, die toen nog lesgaf, fulltime schrijfster te worden. De Graaf maakte deel uit van een nieuwe golf van vrouwelijke auteurs, met onder meer ook Marja Brouwers, Tessa de Loo en Vonne van der Meer.

Na haar debuut publiceerde Hermine de Graaf nog meerdere verhalenbundels, zoals Zeevlam (1985, lees hier de Ons Erfdeel-recensie) enAanklacht tegen onbekend (1987). Voor De regels van het huis ontving ze in 1988 de F. Bordewijkprijs. In 1990 verscheen De Graafs eerste lange roman: Stella Klein. In 2002 verscheen het laatste van de twaalf boeken van Hermine de Graaf: de omvangrijke roman Mijn moeder en de duif.

In het dossier van de Koninklijke Bibliotheek over Hermine  de Graaf wordt haar thematiek als volgt omschreven: “Altijd gaat het bij Hermine de Graaf over meisjes of vrouwen, soms ook over mannen, die hun eigen weg zoeken, die verder kijken dan de ongeschreven, maar toch drukkende regels. De personages van De Graaf weigeren zich te schikken, soms zelfs tegen hun eigen natuur in.”

Kester Freriks roemt in zijn necrologie in NRC Handelsblad ook haar vertelperspectief: “Het knappe in De Graafs oeuvre is dat zij veelvuldig kiest voor de ik-persoon. Hierdoor is het of zij de lezer rechtstreeks toespreekt.”

In 1990 bracht Ons Erfdeel een oeuvrestuk over Hermine de Graaf, “een individualiste pursang, die haar heldinnen gretig portretteert in hun speels verzet tegen de onverzoenlijke buitenwereld”.

Daan Cartens omschreef haar werk als volgt: “De Graaf kan onmacht, onvermogen, haat en ontreddering op subtiel gedetailleerde manier aangeven, zonder dat de handboeken psychologie op tafel komen. Ze heeft daar een voor dit onderwerp heel geëigend vocabulair voor dat zeer eigentijds en overtuigend werkt, hoe weinig ‘mooi’ haar zinnen en dialogen in ouderwets esthetische zin misschien ook mogen zijn.”

Lees hier het volledige artikel.

(Foto: Chris van Houts)

Blijf op de hoogte

Abonneer je op de RSS-feed