Stefan Hertmans over Karel Dierickx (1940-2014): “Strijder voor de juiste verfstreek”

Afgelopen weekend is schilder Karel Dierickx overleden. Hij werd 74. Dierickx tekende, beeldhouwde, schilderde en gaf les aan de Academie in zijn thuisstad, Gent. Hoewel hij in kunstkringen erg gewaardeerd werd, is hij nooit echt bekend geworden bij het grote publiek.

Dit voorjaar waren er nog werken van hem te zien in de Brusselse Roberto Polo Gallery. “Laat Dierickx nu eindelijk maar eens doorbreken”, schreef Eric Rinckhout in De Morgen over deze tentoonstelling, Hand Ballet, die hij “een feest voor het oog” noemde en 4,5 (van de 5) sterren toebedeelde.

Karel Dierickx, The Layers of Time, 2004.

Momenteel hangt er werk van Dierickx in de Oostendse expositie De Zee, die door  Jan Hoet, een vriend van Dierickx, werd geconcipieerd. Na Hoets overlijden nam Phillip Van den Bossche het curatorschap van De Zee over. Van Den Bossche noemt Dierickx in De Standaard  onomwonden “een Belgische William Turner”, “niet omdat hij dezelfde stijl had, maar er is iets met de sensitiviteit en de manier waarop hij omging met verf."

Karel Dierickx, Movement, 2013. 

Die unieke omgang met verf beschreef ook Stefan Hertmans in een uitgebreid essay over het werk van Dierickx dat eerder dit jaar in Ons Erfdeel verscheen. “Dierickx is een vechter, een melancholische soldaat, de strijder voor de ene onovertrefbare, juiste verfstreek.” Hertmans vergelijkt Dierickx voorts met Morandi, en verwijst ook even naar Dierickx’ statuut als onterecht onbeminde kunstenaar:

Nu al meer dan vier decennia heeft Karel Dierickx, met een vasthoudendheid en consistentie die aan Morandi doen denken, een schilderkunstig oeuvre uitgebouwd dat uitblinkt in omzichtigheid en sensibiliteit. Deze eigenschappen zijn niet bepaald vanzelfsprekend in de huidige kunstwereld, waar effect, trouvaille, marketing en kretologie schering en inslag zijn geworden.

Het werk van Dierickx heeft echter vandaag de dag een uitstraling en een overtuigingskracht gekregen die men voor ondenkbaar hield in de jaren van cultureel snobisme waarin, zoals Catherine David het ooit stompzinnig uitdrukte, schilderen een voorbijgestreefde, tweedimensionale bourgeoisillusie was geworden. Niets is minder waar gebleken: de zogenaamd ouderwets geworden taal van het schilderen is actueler dan ooit.

Lees hier de volledige tekst van Hertmans. Ons Erfdeel publiceerde al eerder over Dierickx, zoals je in ons archief kunt zien. In 2009 recenseerde Lars Kwakkenbos een monografie over het werk van de schilder. “De zoektocht naar wat een goede tekening, een goed schilderij of beeldhouwwerk zou kunnen zijn, neemt bij Dierickx als mens existentiële allures aan”, schrijft Kwakkenbos. De volledige recensie vind je hier.

Blijf op de hoogte

Abonneer je op de RSS-feed