Renate Dorrestein in Ons Erfdeel

© Merlijn Doomernik

Op 4 mei 2018 overleed de Nederlandse schrijfster, journaliste en feministe Renate Dorrestein. Op deze pagina kun je alle artikelen lezen die over haar werk zijn gepubliceerd in Ons Erfdeel.

Vlak voor haar dood verscheen van Renate Dorrestein nog Dagelijks werk. Een schrijversleven. Aleid Truijens bespreekt dat boek in Ons Erfdeel 3/2018. Zij schrijft onder meer:

Dagelijks werk werd niet zomaar een best of van leuke Dorrestein-stukjes. Ze koos zorgvuldig de stukken die iets zeggen over de belangrijkste thema’s in haar werk en leven. In haar woorden: “teksten die het dagelijkse schrijversleven toelichten én teksten die iets laten zien van de geboorte van de schrijfster die ik ben geworden. Ze geeft, in 2017, zelf toelichting op elk stuk. Dat grappige, ironische commentaar waarin ze zichzelf niet spaart – “Wat kon ik toch eindeloos zagen en drammen” – is minstens zo interessant als de stukken zelf.

          Lees hier het volledige stuk. 

In 1998 analyseerde Gerti Wouters het oeuvre van de vaak in de feministische hoek (weg)gezette schrijfster. Zij schreef over Dorrestein onder meer:

Ze vindt wel dat ze ‘vrouwenboeken’ schrijft: boeken van een feministische schrijfster. Waarmee ze bedoelt dat alles wat ze doet door het feminisme geïnspireerd is. Maar het zijn geen typische boeken geworden over vrouwen die zich ontworstelen aan hun ellende. Feminisme moet ruimer geïnterpreteerd worden. Niemand in haar boeken heeft eigenschappen die horen bij rolpatronen. Het hele pakket menselijke gevoelens is uitgestrooid over de karakters, zonder te kijken of het mannen of vrouwen zijn

          Lees hier het volledige artikel. 

 

Daarnaast werden nog twee boeken van Dorrestein gerecenseerd. Cyrille Offermans besprak voor Ons Erfdeel de roman Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje (2006): 

Hilariteit, vaak op het hysterische af, dat is ook het handelsmerk van de schrijfster, zij houdt van stoere woorden, duidelijke tegenstellingen, spottende kwalificaties. Dat geeft haar een air van onaantastbaarheid, zelfs als zij overduidelijk het slachtoffer is. Dorrestein laat om de dooie dood niet met zich spotten, zo was de rolverdeling niet afgesproken, zij is de schrijfster.

Lees hier zijn volledige bespreking. Karel Osstyn boog zich in 1998 over Zonder genade

Om het in Renate Dorresteins eigen woorden samen te vatten: ik vrees dat het kraakpand dat ze in Zonder genade te lijf is gegaan onbewoonbaar verklaard moet worden. Er moet nog een stuk van gesloopt en heropgebouwd worden.

Lees hier zijn volledige recensie.